تخت‌فولاد (با نام‌های تاریخی لسان‌الارض و بابا رکن‌الدین) که قدمت آن به قرن چهارم هجری بازمی‌گردد، فراتر از یک آرامگاه، یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های کتیبه‌نگاری و معماری اسلامی در ایران محسوب می‌شود. این مجموعه با مساحت تقریبی ۷۵ هکتار در حاشیه جنوبی زاینده‌رود، شاهد شکوفایی سبک‌های معماری در ادوار مختلف است. کتیبه‌های منقوش بر سنگ‌های این قبرستان، نه تنها روایتگر تاریخ مذهبی و عرفانی منطقه، بلکه سندی ارزشمند برای پژوهشگران هنر و تاریخ هستند. این محوطه تاریخی که در انتهای محور شمالی-جنوبی اصفهان قرار دارد، به دلیل تراکم آثار هنری و کتیبه‌های کمیاب، همواره در کانون توجه محققان حوزه میراث فرهنگی قرار داشته است.